نمایش خانگی: هرچند پیش از حاشیه های شکل گرفته بر سر بازداشت تهیه کننده «شهرزاد» صحبت از نوروز96 به عنوان زمان پخش اولین قسمت «شهرزاد2» بود اما توقف فیلمبرداری بعد از بازداشت تهیه کننده موجب شد که در عرضه فصل دوم این سریال هم وقفه ای پیش آید.

به گزارش سایت خبری-تحلیلی «نمایش خانگی» با این حال بعد از آزادی تهیه کننده و ادامه فیلمبرداری سریال شرایطی پیش آمده که نهایتا تا از اوایل تابستان و احتمالا در آستانه عیدفطر96 نخستین قسمت «شهرزاد2» به شبکه خانگی بیاید.

فیلمبرداری «شهرزاد ۲» این روزها با حضور بازیگران اصلی در لوکیشن های مختلفش از جمله خانه بزرگ آقا و شهرک شهید محلاتی ادامه دارد و طبق برنامه ریزی تمام بازیگران تا امروز جلوی دوربین رفته اند.

مصطفی زمانی، شهاب حسینی، ترانه علیدوستی و پرویز فلاحی پور از جمله بازیگران اصلی این مجموعه هستند که این روزها در لوکیشن شهرک شهید محلاتی مقابل دوربین می روند.

فیلمنامه سریال هم همچنان با حضور نغمه ثمینی در حال نگارش است و گروه در تلاشند تا وقفه به وجود آمده در تولید را جبران کنند.

در کنار برخی بازیگران فصل اول از جمله شهاب حسینی، پرویز فلاحی پور، مهدی سلطانی فر، ترانه علیدوستی، مصطفی زمانی و پریناز ایزدیار و… بازیگران چهره دیگری نیز به این مجموعه اضافه شده اند که از آن جمله می توان به رضا کیانیان، آتنه فقیه نصیری، امیر جعفری، رویا نونهالی و… اشاره کرد.

نمایش خانگی: بعد از مدتها که محمدرضا گلزار و مهناز افشار در آثار مختلف نقش مقابل هم را بازی می کردند، در تازه‌ترین سریال محصول شبکه خانگی با نام «عاشقانه» این محمدرضا گلزار و ساره بیات هستند که نقش مقابل را بازی میکنند و مهناز افشار نقشی در حاشیه نقشهای این دو را بازی می کند.

به گزارش سایت خبری-تحلیلی «نمایش خانگی» چهارمین قسمت «عاشقانه» به تازگی و با تصویر روی جلدی که گلزار و ساره بیات را نشان می‌دهد از طریق موسسه هنرنمای پارسیان به شبکه خانگی رسید.

در «عاشقانه» گلزار و ساره بیات در نقش زوجی بازی میکنند که هرچند عاشقانه ازدواج کرده اند اما مشکلات بسیاری پیش روی آنهاست و همین مشکلات است که باعث شده فاصله ای بعید میان آنها شکل گیرد.

«عاشقانه» را مهدی گلستانه تهیه می کند و منوچهر هادی کارگردان آن است.

نمایش خانگی: فانتزی-موزیکال «آس و پاس» که به دلیل پخش تیزرهایش از ماهواره با مشکل در صدور پروانه نمایش خانگی مواجه شده بود، بالاخره پروانه نمایش ویدیویی گرفت و از طریق موسسه گلرنگ رسانه به شبکه خانگی ارائه شد.

به گزارش سایت خبری-تحلیلی «نمایش خانگی»، «آس و پاس» شامل یک لوح فشرده است که علاوه بر نسخه کامل و بدون سانسور فیلم، پشت صحنه ای جذاب از فیلم هم دارد.

«آس و پاس» را آرش معیریان ساخته و فیلم در اکران رسمی رقم فروش 5 میلیارد را پشت سر گذاشت با این حال به دلیل آنچه پخش تیزر از ماهواره نامیده شده، بر سر راه صدور پروانه نمایش خانگی آن مشکلاتی پیش آمد.

شهاب کاظمی قائم مقام گلرنگ رسانه که رایت خانگی «آس و پاس» را در اختیار دارد با اشاره به این مشکلات گفت: پخش تیزرهای فیلم از ماهواره این بار باعث ایجاد گرفتاری در مسیر صدور پروانه نمایش ویدیویی شد و دقیقا یک هفته تمام مشغول رایزنی با نهادهای مختلف بودیم تا بالاخره در آستانه چهارشنبه سوری با تعامل شکل گرفته میان مدیران سینمایی و دادستانی مجوز نمایش فیلم صادر شد.

وی در تشریح این مشکلات ادامه داد: گویا مقامات قضایی از مدیران سینمایی خواسته بودند به دلیل پخش تیزر از ماهواره، جلوی نمایش خانگی فیلم گرفته شود که البته بدعتی در این حیطه است.

کاظمی با تقدیر از مدیران سازمان سینمایی و مدیرعامل خانه سینما که در تعامل با مقامات قضایی شرایط حل مشکل را فراهم آورند خاطرنشان ساخت: رایزنی دوسویه با مدیران سینمایی و مقامات قضایی و همراهی محمدمهدی حیدریان و منوچهر شاهسواری باعث حل مشکل شد و برای آن که مخاطبان در آستانه نوروز بتوانند یک محصول مفرح را تماشا کنند بلافاصله بعد از صدور پروانه نمایش شرایط توزیع گسترده و سراسری «آس و پاس» فراهم شد.

«آس و پاس» فارغ از درونمایه مفرح و موزیکال خود به واسطه استفاده از تکنیکهای رایانه ای برای تصویرسازی فانتزی هایی که برای قهرمان اصلی داستانش «حسن آس و پاس» رخ می دهد یکی از آثار متفاوت سالهای اخیر سینمای ایران است.

بازیگرانی نظیر محمدرضا هدایتی، سحر قریشی، حسام نواب صفوی، لیلا بلوکات، محمدرضا شریفی نیا، حضور بهاره رهنما و مهران غفوریان در این فانتزی-موزیکال حضور داشته اند.

«آس و پاس» از محصولات پویافیلم است و تهیه آن را عبدالله علیخانی و حسین فرحبخش برعهده داشته اند.

نمایش خانگی: در جلسه15 اسفند شورای پروانه نمایش خانگی با عرضه 4عنوان موافقت شد.

 به گزارش سایت خبری-تحلیلی «نمایش خانگی» در میان این فیلمها بیش از همه «روز مبادا»ی فائزه عزیزخانی جلب توجه میکند؛ فیلمی هنروتجربه ای که روایت تلاشهای یک جوان برای فیلمسازی را روایت میکند.

نقش اصلی «روز مبادا» را شیرین آقارضاکاشی بازی ‌می‌کند؛ مادر کارگردان فیلم که حضورش در فیلم فرزند زمینه‌ای شد برای بازی در فیلم اسکاری «فروشنده» اصغر فرهادی و ایفای نقش همسر پیرمرد خطاکار فیلم.

فهرست تمام پروانه نمایشهای صادرشده به شرح زیر است:

–«روز مبادا» به تهيه كنندگي محمد احمدی و کارگردانی فائزه عزیز خانی

–«گورداله» به تهيه كنندگي و کارگردانی نادره ترکمانی

–«مصاحبه» به تهيه كنندگي سید محسن اورنگ و کارگردانی رسول محمدی

–«آگوست» به تهيه كنندگي مهدی مطهر و کارگردانی محمد اسفندیاری

نمایش خانگی: سریال «عاشقانه» مدت زیادی نیست که وارد شبکه خانگی شده است و در همین سه قسمت ابتدایی هم توانسته اقبال نسبی مخاطبان را جلب کند.

به گزارش سایت خبری-تحلیلی «نمایش خانگی» این سریال که درونمایه ای ملودرام دارد و داستان زوجهایی در رده های سنی مختلف را روایت میکند با حمایت مالی گروه صنعتی دنا تولید شده و چندی قبل نیز محمدرضا نادری مدیرعامل این گروه صنعتی درباره حضور در قالب حامی مالی این گروه توضیحاتی ارائه داد.(اینجا را بخوانید)

خبرگزاری اصولگرای «فارس» به تازگی با انتشار گزارشی درباره ولنگاری فرهنگی به انتقاد از سریال پرداخته است؛ یکی از اصلی ترین مصادیق این انتقادات هم نگهداری سگ توسط یک زن پزشک در خانه است!!! نقش این زن را ساره بیات در سریال بازی میکند.

«فارس» شبهه هایی را هم طرح کرده درباره سرمایه گذاری در این سریال برای پولشویی!

متن کامل گزارش «فارس» را بخوانید:

مدت زمان قابل توجهی است که مسئله تهاجم فرهنگی توسط مقام معظم رهبری مطرح شده است. از همان ابتدا که رگه‌های چنین اتفاقی در جامعه در حال شیوع بود رهبری بارها در سخنرانی‌های مختلف به آن اشاره داشتند. مانند قاچاق کالا و یا هر نکته دیگری نیست که نهادهای انتظامی خبردار بایستند و برای انجام وظیفه آماده باش دهند.

مسئله «ولنگاری فرهنگی» نکته بسیار ظریف و حساسی است که باید توسط وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به آن رسیدگی شود چرا که تاثیرات آن عمیق و طولانی مدت است. مدیران زیر مجموعه این وزارتخانه در بخش های مختلف علی‌الخصوص شبکه نمایش خانگی دقت نظر بیشتری داشته باشند.

حال باید این پرسش مهم و اساسی مطرح شود چرا در چنین شرایطی  با تاکید بالاترین مقام کشور و انتقادات ایشان نسبت به مقوله فرهنگ که از آن با عنوان «ولنگاری فرهنگی» یاد کرده‌اند  در این حوزه شاهد محصولاتی هستیم که فرهنگ ایرانی و اسلامی ما را هدف قرار داده‌اند؟!

به تازگی در شبکه نمایش خانگی سریالی با عنوان «عاشقانه» تولید و توزیع می‌شود که نه تنها محتوای  آن ترویج سبک زندگی اسلامی نیست بلکه هیچ ردپایی از سبک زندگی ایرانی در آن دیده نمی‌شود. در این سریال متاسفانه به وفور می‌توان مصادیق «ولنگاری فرهنگی» را در آن مشاهده کرد از جمله روابط غیرمتعارف و بی پرده میان شخصیت‌های داستان همچنین نگهداری سگ و اعتراض شوهر به حضور سگ در خانه و مورد عتاب قرارگرفتن او توسط همسر پزشکش! و… .

به تازگی در شبکه نمایش خانگی آثاری تولید می‌شود که هزینه‌های هنگفتی و بعضاً خارج از عرف انجام می‌دهند،  همین امر باعث هشدار کارشناسان نسبت به پولشویی در این شبکه شد و سازندگان سریال «شهرزاد» را دچار مسأله کرد. حال این شائبه در‌باره سریال «عاشقانه» نیز  مطرح است.

سوال مهم و اساسی؛ این است که چرا مدیران فرهنگی به مجموعه‌ای مجوز توزیع می‌دهند که مروج فرهنگ غیر ایرانی است؟!

نمایش خانگی: شبکه نمایش خانگی در این سالها با رشد ویدیورسانه هایی در بخش خصوصی کوشیده به نوبه خود هم در عرضه محصولات ایرانی و هم نسخه دوبله آثار خارجی به عنوان مدیومی موثر خود را بنمایاند با این حال نگاه رسانه ها به خصوص رسانه های سیاسی به این مدیوم همچنان با سوءتفاهم همراه است.

به گزارش سایت خبری-تحلیلی «نمایش خانگی» از جمله چنین نگاههایی را به تازگی در یادداشتی می بینیم که به قلم یاشار نورایی در روزنامه اصلاح طلب «شرق» منتشر شده و در آن با نادیده گرفتن لااقل برخی از فعالیتهای مثبت موسسات شبکه خانگی کلیت شبکه زیر سوال رفته است؛ دلیل اصلی این نقد هم آن است که چرا محصولات شبکه خانگی بدون درجه بندی کیفی و تفاوت قیمت به بازار عرضه نمی شوند بدون آن که نویسنده از آن بگوید که همان درجه بندی هایی که دو دهه قبل در سینما وجود داشت در نهایت چه سودی به مخاطب رساند که حالا بخواهیم همان مسیر را در شبکه خانگی پی بگیریم.

متن یادداشت «شرق» را بخوانید:

تنقلات فرهنگی

در تحلیل پدیده‌های فرهنگی، اولین خاطره مواجهه با این پدیده برایمان زنده می‌شود. برای هر شخصی آنچه نمایش خانگی نامیده می‌شود، تأثیر متفاوتی در زندگی‌اش داشته و برای من از همان سال‌های ورود ویدئو و ممنوعیت آن در دوران کودکی، فیلم‌دیدن در خانه، دریچه‌ای به جهانی دیگر بود. تصاویر بدکیفیت و بعضا پرپرش و پاره‌پوره فیلم‌هایی که فرد «فیلمی» هر هفته می‌آورد، گویای تلاش مخفی ساکنان سرزمینی بود که از یک حق طبیعی یعنی تماشای فیلم‌های روز جهان و ایران، در شرایط مطلوب خانگی محروم شده بودند. درست یادم هست که با رفع ممنوعیت مالکیت دستگاه ویدئو و بازشدن ویدئوکلوب‌هایی که فیلم‌های مجاز کرایه می‌دادند، شبکه خانگی به معنای درستش در ذهنیت ایرانی شکل گرفت و معنی یافت. در رقابت میان فیلم‌های غیرمجاز که بدون سانسور و حذف به دست مردم می‌رسیدند، فیلم خارجی سانسورشده که به شکل رسمی عرضه می‌شدند، خواهان نداشت و بعید می‌دانم که هنوز هم بتواند بخش قابل توجهی از حجم عرضه را در شبکه خانگی به خود اختصاص دهد.

جماعت ایرانی با توجه به دریافت تاریخی‌اش از جنس اصل و تقلبی و بی‌اعتمادی به صافی‌ها که پخش عمومی محصولات فرهنگی از آن رد می‌شوند، فیلم سانسوری را موجودی ناقص‌الخلقه می‌بیند که نقص عضوش مانع پذیرفتنش می‌شود و رفتن او به سمت خریدن محصولات شبکه خانگی دلایل دیگری دارد که درادامه خواهد آمد. مشکل اصلی شبکه خانگی نظام پخش آن است که به عنوان جایگزین سبد خالی خانواده‌ای که به سینما نمی‌روند عمل می‌کند و نه مکمل آن. واقعیت این است که به دلایل گوناگون، مانند پراکندگی جغرافیایی تالارهای نمایش فیلم، قیمت بالای بلیت سینما، کیفیت پایین فیلم‌ها، تبلیغات نادرست و حمایتی (به‌خصوص در تلویزیون که دیگر عادی شده فقط تبلیغ یک‌سری فیلم دولتی را بکند)، بسیاری عادت سینمارفتن از سرشان رفته است. برای همین برخورد اولیه با فیلم نه در تالار نمایش و تماشای فیلم روی پرده، بلکه در خانه و برای گذران وقت یا سرگرم‌شدن در حین انجام کارهای دیگر اتفاق می‌افتد.

ساختار پخش ویدئویی و خانگی در کشورهای دارای صنعت تکامل‌یافته سینما بر دو اساس یعنی عرضه فیلم‌هایی که در سینما (بیشتر به دلیل کیفیت و بودجه) نمایش داده نشده‌اند یا تکمیل نسخه سینمایی در قالب یک مجموعه دارای توضیح و تفسیر و کتابچه و پشت صحنه شکل گرفته است. در آنجا بیشتر برای کسانی که فرصت تماشای فیلم را روی پرده از دست داده‌اند یا فیلمی اصلا اکران عمومی نداشته، پخش خانگی هویت و معنی پیدا می‌کند.

اما در ایران، خرید فیلم بیشتر به عنوان یک اتفاق جانبی است. در بقالی هستیم و بقال برای رندکردن خرید عمده‌مان، سی‌دی فیلم جدیدی را که آمده به خریدمان اضافه می‌کند و ما خوشحال از اینکه با پنج هزار تومان هم خودمان و هم آشنایان می‌توانند فیلم ببینند، از گرفتن این محصول امتناع نمی‌کنیم. برای درک بهتر رویکرد ایرانی نسبت به شبکه خانگی، دقت کنیم که این جمله «صبر می‌کنم سی‌دی‌اش به بازار بیاید» به‌ندرت در کشورهایی که بلیت سینما نسبت به درآمد عمومی ارزان است و عادت فیلم روی پرده‌دیدن از سر مردم نیفتاده شنیده می‌شود، ولی در ایران بسیاری از روی بی‌اعتمادی به کیفیت فیلم‌ها و کمبود وقت و پول و حوصله‌نداشتن، ترجیح می‌دهند فیلم را بر صفحه کوچک نمایشگر ببینند تا پرده بزرگ سینما.

همین نوع برخورد عملا پخش خانگی را به امری حاشیه‌ای با ریسک مالی و کیفی کم برای بیننده و خریدار تبدیل کرده است. جنس ارزان تولید ارزان می‌طلبد و سطح انتظار مصرف‌کننده را هم پایین نگه می‌دارد. شاید به‌همین‌دلیل است که اکثر این فیلم‌ها در جلدهای بد کاغذی بسته‌بندی می‌شوند که با بازکردن سر جلد نصف آن پاره می‌شود و انبوه تبلیغات قبل از فیلم اصلی یا حتی در میان آن و اینکه نمی‌توان این تبلیغات را رد کرد و به‌زور باید آنها را دید، هرآنچه باید در سالن سینما اتفاق می‌افتاده را به‌اجبار بر بیننده تحمیل می‌کنند.

زمانی قسمت‌های ویژه دی‌وی‌دی‌های ایرانی تنها شامل چند عکس فیلم و پروانه نمایش و احیانا اطلاعات دست‌اندرکاران می‌شد و به‌ندرت مانند دی‌وی‌دی‌های خارجی، پشت صحنه‌های جذاب، توضیح و تفسیر صوتی فیلم در این دی‌وی‌دی‌ها وجود داشت که عادت خریدن نسخه ویدئویی فیلم محبوب را جا بیندازد و در حال حاضر هم به‌ندرت قسمت‌های ویژه پرمایه‌ای در نسخه‌های مخصوص نمایش خانگی می‌توان یافت.

مبتکر اصطلاح «تنقلات فرهنگی» که نمی‌دانم کیست، احتمالا این اصطلاح را برای رد پدیده‌هایی به کار برده که آگاهانه برای گذران وقت و سرگرمی صرف ساخته می‌شوند. اما شبکه خانگی با نظام فعلی پخش‌اش، عملا تمام این محصولات را به تنقلاتی تبدیل کرده که خریدار مثل بستنی و لواشک آنها را تهیه و مصرف می‌کند! این که فیلم‌های بد و ضعیف، مستقیما روانه‌ شبکه خانگی شوند، در همه کشورهای جهان مرسوم است. اما عرضه فیلم‌ها در مراکز خرید یا فروشگاه‌های بزرگ، حداقل با تجربه‌ای که من داشته‌ام، در یک کشور غربی براساس شهرت و عنوان و فروش بالای فیلم در سینما انجام می‌شود.

البته فروشگاه‌های ارزان فیلم‌های درجه دو و سه را با قیمت بسیار پایین می‌فروشند و تفاوت چندیورویی خود نشان‌دهنده فاصله کیفیت فیلم‌هاست. اما در ایران به لحاظ قرارگرفتن این فیلم‌ها در بقالی و گوشه پیشخوان و قیمت یکسان یک فیلم درجه سه با یک فیلم خوب، عملا سلیقه مصرف‌کننده و نگاه او به سمت تمایز کیفی کشیده نمی‌شود و هرچه آنجا باشد را مانند همان تنقلات که گفتیم، می‌خرد. چندی پیش که داشتم قفسه فیلم‌هایم را مرتب می‌کردم تا یک‌سری از فیلم‌ها را رد کنم، دیدن انبوه فیلم‌های عمدتا مهم ایرانی با جلدهای نازیبا و زشت حالم را بد کرد. اگر خود این فیلم‌ها محصول سلیقه‌اند، از آن سلیقه در بسیاری از بسته‌بندی‌ها و تصاویر روی جلد اثری باقی نمانده است. حتی به عنوان یک مجموعه‌دار سینمادوست، کمتر دیده‌ام دوستان و نزدیکان من، آرشیوی منظم از فیلم‌های محبوبشان در قالب‌های فعلی تهیه کرده باشند. انگار این فیلم‌ها با ازجلددرآمدن و تماشاشدن، مانند خوراک تاریخ مصرف‌داری که خورده باشیم، تمام می‌شوند!

در غیاب یک ساختار منسجم و بسته‌بندی و عرضه درست و تفکیک‌شده، راهنمایی نیز برای شناخت محصولات شبکه خانگی وجود ندارد. اگر قسمت‌های یک سریال هر هفته و در یک روز مشخص به بازار می‌آیند، به‌ندرت می‌دانیم وقت ورود فیلمی به شبکه خانگی که چندی قبل روی پرده بوده در چه تاریخ است! نقدها و نوشته‌های تحلیل درباره فیلم‌ها هم عملا معطوف و محدود به نمایش سینمایی فیلم‌هاست و برخلاف کشورهای دیگر که مجلات مخصوص شبکه خانگی، با بخش نقد و بررسی محصولات عرضه‌شده در این شبکه این امکان را به مصرف‌کننده می‌دهند که بداند چه چیزی می‌خرد، در ایران اکثر این فیلم‌ها با کیفیت نازلشان به شکل ناگهانی و بدون هیچ بازخوردی به فروش می‌رسند. در نتیجه تمام این فیلم‌های ارزان و بی‌کیفیت، همچون چیپس و تنقلات در گوشه‌ای انبار می‌شوند تا جای خالی کیسه خرید مصرف‌کننده را پر کنند یا پس از یک‌بار دیدن به گوشه‌ای پرتاب و دور انداخته شوند.

نمایش خانگی: بهروز شعیبی کارگردانی که در سینما با «دهلیز» و «سیانور» خود را به مخاطبان شناسانده است سالها قبل از آن که کارگردانی سینما را تجربه کند به عنوان بازیگر در سینما فعالیت داشت و از جمله در «گفتگو با سایه» خسرو سینایی و «قصه های یک زندگی» حسن هدایت در نقش صادق هدایت نویسنده شهیر ایرانی ایفای نقش کرده بود.

به گزارش سایت خبری-تحلیلی «نمایش خانگی» حدود شش سال قبل شعیبی کارگردانی تله فیلمی به نام «میان ماندن و رفتن» تجربه کرد که این تله فیلم به تازگی از طریق موسسه ریزموج با همراهی موسسه تدبیروامیدماندگار به شبکه خانگی عرضه شده است.

تله فیلم «میان ماندن و رفتن» به سفارش سیمافیلم و با بازیگرانی نظیر ساعد سهیلی، جواد عزتی، گلاره عباسی و محمود جعفری ساخته شدخ بود.

داستان «میان ماندن و رفتن» که نگاهی دارد به سودای مهاجرت داستان مجید نان آور خانواده ای پنج نفره است که سرپرست آن در پی وقوع حادثه ای زمینگیر شده است و با پارچه نویسی تلاش می کند تا بخشی از بار مجید را بر دوش کشد اما پسر ارشد خانواده که با برادر کوچکتر متفاوت است او را ترغیب می کند تا غیرقانونی از مرز جنوبی خارج شده و با کار در کشورهای شیخ نشین پول بیشتری را روانه خانه کند و از همین جاست که وقایع پیش بینی نشده ای رخ می دهد…

نمایش خانگی: همان طور که هفته قبل و بعد از اعلام کنداکتور سریالهای نوروزی تلویزیونی پیش بینی کردیم(اینجا را بخوانید) این سریالی محصول شبکه خانگی از مهران مدیری است که به کنداکتور نوروزی شبکه 5 سیما راه پیدا کرد.

به گزارش سایت خبری-تحلیلی «نمایش خانگی» مجموعه خانگی «شوخی کردم» به کارگردانی مهران مدیری در ایام نوروز از شبکه پنج سیما پخش می‌شود.

مجموعه «شوخی کردم» که قالبی آیتمیک دارد و در هر اپیزود آن یک سوژه اجتماعی زمینه ساز خلق طنز شده است از محصولات مؤسسه گلرنگ رسانه است.

 این سریال در ۴۰ قسمت اپیزودیک ساخته شده و  بناست در ایام نوروز هر شب ساعت ۲۳ از شبکه پنج سیما پخش شود.

مهران مدیری، سیامک انصاری، مهران غفوریان، جواد رضویان، رضا شفیعی جم، نادر سلیمانی، لاله صبوری، نصرالله رادش،‌ شقایق رحیمی راد، هادی کاظمی،‌ محمدرضا هدایتی، ساعد هدایتی، عارف لرستانی، سحر ولدبیگی، نیما فلاح، سپند امیرسلیمانی، کمند امیرسلیمانی، شبنم فرشادجو و سحر زکریا بازیگران مجموعه تلویزیونی «شوخی کردم» هستند.

نمایش خانگی: حضور موسسات ویدیورسانه وابسته به برخی ارگانها و نهادهای عمومی در مدیوم شبکه خانگی و ارقامی که این موسسات برای خرید برخی محصولات شبکه خانگی صرف میکنند موجب ایجاد نوعی رقابت نابرابر میان این موسسات و موسسات خصوصی شده است.

به گزارش سایت خبری-تحلیلی «نمایش خانگی» مسأله اینجاست ویدیورسانه های ارگانی به واسطه وابستگی مالی به منابع عمومی توانایی پیشنهاد ارقامی بالا به صاحبان آثار را دارند و این ارقام بالا و بدون منطق چون در موسسات ویدیورسانه بخش خصوصی جایی ندارد، در نهایت شرایط را به سمت رقابتی نابرابر می برد که از یک طرف رشد حبابی قیمت را پیش روی سینماگران می گذارد و از طرف دیگر موسسات بخش خصوصی را به سمت انزوا می برد.

سیروس ذوالفقاری مدیرعامل موسسه ویدیورسانه «تدبیر و امیدماندگار» از جمله ویدیورسانه های بخش خصوصی است که اعتقاد دارد قیمت محصولات سینمایی در شبکه خانگی باید براساس میزان فروش آنها در سینماها و میزان تقاضایی تعیین شود که به هنگام عرضه وجود دارد.

سیروس در گفتگو با «نمایش خانگی» با اشاره به تایید رد و بدل شدن ارقام میلیاردی برای خرید رایت خانگی برخی محصولات سینمایی در ماههای اخیر گفت: باید یادمان باشد که این ارقام کاملا استثناست و فقط میتواند شامل فیلمهایی شود که به هنگام اکران فروش بالایی را تجربه کرده باشند.

وی درباره نقش شرکتهای ویدیورسانه وابسته به ارگانهای متصل به منابع عمومی نظیر موسسه هنرهای تصویری سوره در بالا بردن متوسط قیمت خرید فیلمها بیان داشت: برخی شرکتهای این گونه یا به دلیل حمایت یا به دلیل دستوراتی که از بالا به آنها میدهند ارقامی را به فیلمسازان میدهند که ابدا منطقی نیست و گاهی دیده ایم حتی قبل از اکران هم رایت فیلمهایی را می خرند که شاید شکست تجاری شان حتمی باشد. طبیعی است که از فعالان خصوصی خانگی نمیتوان انتظار داشت چنین روندی را درپی گیرند.

ذوالفقاری ادامه داد: در بخش خصوصی اولویت بر منطق عرضه و تقاضاست یعنی باید تقاضا وجود داشته باشد تا بتوان رقم قابل قبولی را برای خرید محصول پرداخت کرد و شاید چون در بخش دولتی ردیف بودجه ای وجود دارد که اهمیت سودآوری در توزیع را کم میکند، رایت آثار خریده میشود حتی اگر تقاضا وجود نداشته باشد اما در بخش خصوصی فقط باید زمانی رقم بالا پرداخت که فیلم دارای پتانسیل فروش باشد.

مدیدعامل تدبیروامید ماندگار خاطرنشان ساخت: رقم منطقی خرید محصولات باید براساس منطق عرضه و تقاضا تعیین شود و نه بر مدار ارقامی که به بهانه حمایت یا دستور از بالا پرداخت میشود.

وی تاکید کرد: سینماگران هم حواس شان باشد اینکه به یک فیلم خاص رقمی میلیاردی برای رایت ویدیویی داده اند به معنای آن نیست که همه موسسات دیگر فعال در شبکه خانگی باید چنین ارقامی را پرداخت کنند چون این یک واقعیت تلخ است که سودآوری شبکه خانگی در خرید رایت و توزیع فیلمهای ایرانی بسیار اندک است و شخصا اگر فیلمسازی بخواهد با مقایسه رقم داده شده در یک شرکت دولتی از من رقم بالا بخواهد به او توصیه میکنم به سراغ همان موسسه دولتی برود چون در بخش خصوصی باید برای فروش تک تک نسخه های یک فیلم حساب باز کرد و نمی‌شود پول بی‌حساب و کتاب خرج کرد.