نمایش خانگی/مجید ناصری: سریال “اعتراف میکنم” تازه ترین سریال جنایی ایرانی است. تب جنایی سازی در تلویزیون و شبکه خانگی، مدتی است فزونی یافته و سریالهای متعدد پلیسی تولید میشوند که بخش عمده آنها حتی در همان قسمت اول هم تماشایی نیستند.
اعتراف میکنم” با اینکه یک کپی است از سریال criminal-از محصولات نتفلیکس که در چهار سری فرانسه، انگلیس، اسپانیا و آلمان تولید شد-اما کپی خوب و دقیقی است. به مصداق چینی ها که میگویند های‌کپی بخرید تا گرفتار لو کپی نشوید و به سازنده، لعنت نکنید درباره “اعتراف...” با یک های کپی یا کپی خوب روبروییم.
سریال را نیما حسنی نسب با رضا فتح الهی پور تولید کرده و حسنی نسب-که قبلا کار رسانه‌ای میکرد- کنار سریال نام خود را به عنوان پدیدآورنده زده که به هر حال زیادی اغراق آمیز است. وقتی خود سریال هم در ابتدای تیتراژ به برداشت از منبع خارجی، اشاره میکند دیگر پدیدآوردن و رفتن در فاز خلق، بی معناست؛ به هر حال بزرگان این مملکت از تقوایی و بیضایی تا مهرجویی و کیمیایی و... هم چنین ادعاهایی نداشته اند.
از این کج‌سلیقگی که بگذاریم سریال “اعتراف…” نه فقط کپی خوبی از الگوی criminal است بلکه جاهایی حتی از سریال منبع جلوتر میرود و خیلی خوب میتواند هم فضا و حال و هوای زندگی ایرانی را وارد کار کند و هم شخصیت سازی های خوبی دارد.
مثلا پوریا پورسرخ بعد از سالها همراهی در کارهای تجاری بسازبفروش، حالا با گریمی متفاوت-که شبیه مصطفی چمران هم هست- با کنترل حرکات اضافه دست و بدن که ویژگی ثابتش شده بود و همچنین قرارگیری نوعی مکث در گفتار تا از آن هول شدگی دیالوگ گویی که ویژگی ذاتی اش است، درآید به سمت تصویرسازی یک کاراکتر پلیس متفاوت حرکت کرده. زود با مخاطب ارتباط میگیرد و زود هم داستان را پیش میبرد.
نقشهای مکمل هم گرچه نمی درخشند ولی باندازه هستند و با حذف حشو و زوائد میخواهند داستان بلند یک جنایت را در کوتاه ترین زمان ممکن-یک اپیزود-روایت کنند؛ واقعا دم حسنی نسب گرم چون به هر حال حوصله مخاطب سر رفت از آن همه گُنگ بازی ادامه دار سریالهایی مثل ۲۱ و سر کار رفتن بیهوده و همین که یک داستان را در یک قسمت از اول تا وسط و آخر تعریف میکند و وقت را کمتر تلف میکند، یک حرکت رو به جلو است.
کار درست دیگر حسنی نسب استفاده از چهره های شناخته شده در هر اپیزود به عنوان پیش برنده‌ی داستان است. به هر حال در فضای چهره‌زده‌ای که میخواهند یک سری چهره ثابت را ۱۵ قسمت و بعضا چند فصل به خورد مخاطب دهند، کار بهتر همین است که داستان ها را جذاب تر نوشت و به جایش در هر قسمت یک چهره را آورد. دیدیم که مثلا مهدی هاشمی چگونه باانرژی وارد اپیزودی از اعتراف… شده و شاید چون می‌دانست فقط حضورش تک قسمت است حسابی هم برای شخصیت سازی و کلک به مخاطب، تلاش کرد و یکی از بهترین بازی‌های های عمر خود را ارائه داد…
علیرضا ثانی فر، محمدرضا مالکی، بهار کاتوزی در نقشهای مکمل هم بیشتر روال و بر مدار الگو هستند تا اینکه بخواهند اقدام خارق‌العاده‌ای انجام دهند برای متفاوت جلوه کردن.
سریال “اعتراف میکنم” برداشتی خوب و مناسب از criminal است و فیلمنت هم به درستی آن را خریده و ارائه کرده تا لااقل یک مینی سریال متفاوت هم برای مخاطب وجود داشته باشد.
