نمایش خانگی: پانزده سال از سریال ناتمام “قهوه تلخ” میگذرد؛ سریالی به کارگردانی مهران مدیری و تهیه‌کنندگی برادران آقاگلیان که درباره شباهت های آن به رمان “ماشالله خان در باشگاه هارون الرشید”ایرج پزشکزاد -و فیلمنامه ای که محمدرضا اعلامی براساس آن نگاشته بود-نیز حرف و حدیث هایی بوده است.

عرضه سریال قهوه تلخ گرچه با اقبال بالای مخاطبان روبرو بود با این حال شش قسمت نهایی آن منتشر نشد و درباره دلایل این مساله، فراوان خبر و گزارش منتشر شده.

حالا حدود یک دهه و نیم بعد از آن ماجرا، مهران مدیری در گفتگویی با امیرحسین قیاسی بدون ذکر دلیل ناتمام ماندن سریال پایان آن را لو داده و میگوید: بنا بود در قسمت آخر با یک سفر در زمان روبرو شویم و من و مستشار-سیامک انصاری- از برج میلاد سردرآوریم!

نمایش خانگی/مجید ناصری: فصل دوم سریال وحشی ساخته هومن سیدی از طریق فیلمنت عرضه شد و آنچه از همان دقایق ابتدایی سریال مشخص است اینکه هومن سیدی سعی کرده وقت مخاطب را نگیرد و از همین اول مخاطب را با اتفاقات تازه روبرو کند.

فصل دوم وحشی در زندان شروع می‌شود و از همان بدو داستان، مساله ی قرارگیری داوود اشرف در دوراهی تحمل حبس یا تن دادن به بازی هم‌سلولی مرموز-نیک/احسان امانی- ذهن را به بازی میگیرد و هومن مثل برخی سریال‌سازان یکی دو قسمت را تلف نمی‌کند تا تصمیم کبرای اشرف را نمایش دهد. اشرف در همین ابتدا به پیشنهاد نیک تن می‌دهد و آدمِ او و گنگ‌ش می‌شود تا برود بیرون…

این بیرون رفتن کاملا بر مدار شخصیت مردد و دوپهلو و متزلزل اشرف است، یعنی او باز هم نمی‌داند که بیرون رفتن، درست است یا نه و فقط درلحظه می‌خواهد بیرون برود که می‌رود و در این مسیر هومن هم کابوس های او را مصور میکند و هم وجهه ی دوپهلو یا یقه سفید نیک را تشریح می‌کند و هم وکیل کلاهبردار ثانویه را حلاجی می‌کند و هم رجوع به وکیل اولیه-نگار جواهریان- را به‌موقع ارائه می‌کند و فقط می‌ماند یک حفره!

تفاوت وکیل کلاهبردار ثانویه با وکیل اولیه فقط یک میلیارد است که در اشل دادوستدهای خلافکاران بزرگ، عددی نیست. اینکه چرا اشرف وکیل اولیه که نامردی را در حق او تمام کرده بود، به دومی ترجیح میدهد؟ اگر عشق است که او می‌گوید نامزد دارد و اشرف باید بیخیالش شود، اگر کیفیت وکالت است که این وکیل زن هم نمی‌تواند شاکی را راضی کند که کوتاه بیاید و تخفیف دهد؟ چرا اشرف چنین حماقتی می‌کند و وقتی بناست درنهایت عمله‌ی نیک گردد، چرا وکیل متبوع نیک را پس میزند؟

خوشبختانه فضاسازی لاتین‌گونه ی هومن را مرتضی نجفی-فیلمبردارش- به خوبی پیاده کرده و سکانس های زندان رنگ و نور قابل قبولی دارد و آن پاساژ فرعی ورود زندانی بچه‌سن و قصد سوءاستفاده‌ی یک بیمار جنسی و درنهایت اقدام به قتل همین بیمار گرچه یادآور موتیفی مشابه در سریال فرار از زندان است، اما خوب اجرا شده…

هومن سیدی پله پله بالا آمده و کارنامه اش در بازیگری و بعد کارگردانی به او آموخته که از هیچ چیز، کوتاه نیاید و همین است که برای فصل دوم داستان تقابل اشرف و اربابان تازه‌ای را روایت کرده که اگرچه آزادی از زندان را به او ارزانی داشته‌اند ولی او را در تله‌ای دیگر گرفتار کرده‌اند؛ تله‌ای به مراتب کثیف تر. هومن می‌خواهد به سمت قیاس زندان اسمی و زندان رسمی برود و یادمان نرود که حالا دیگر جواد عزتی از قسمت‌ اول، پرشور و بی نقض، ظاهر شده.

نمایش خانگی: پلتفرم نماوا که حدود دوسال است می‌خواهد برنامه‌ای با حضور یک رپر معروف با عنوان “فلفور” ارائه دهد و هنوز نتوانسته مجوز دریافت کند، با انتشار بیانیه ای به محدودیت های مرتبط با موسیقی رپ واکنش نشان داده.

در متن بیانیه نماوا آمده: به نام خدا

به همکارانمان در پلتفرم فیلیمو بابت تولید و انتشار برنامه “گنگ” و جسارتی که در به‌ رسمیت شناختن ارزش موسیقی رپ نشان داده‌اند، تبریک میگوییم. این اقدام، گامی مهم برای هنرمندان این حوزه و مخاطبانی است که سال‌هاست منتظر دیده‌شدن رسمی این سبک از موسیقی بودند.

پلتفرم نماوا حدود دو سال است به دنبال دریافت مجوز مجموعه ای با حضور یک رپر معروف با عنوان “فلفور” بود و به نتیجه نرسید؛ مجموعه ای که با مرکزیت سهراب مصطفوی-سهراب ام.جِی- از رپرهای باسابقه که متاسفانه حتی موفق به دریافت استعلامات حراست ساترا هم نشد. بعد از گذشت ۲ سال هنوز هم دلیل به نتیجه نرسیدن مجوز “فل‌فور” از ساترا مشخص نیست. یک بار خواستیم به سمت تولید نهایی و عرضه برویم ولی با اتفاقاتی که برای سووشون و فیلتر نماوا رخ داد، منصرف شدیم. ضمن امیدواری برای اینکه اتفاق مشابه برای فیلیمو و “گنگ” رخ ندهد، پرسش اینجاست چرا چنین مجموعه‌‌هایی را که کاملا براساس نیاز نسل نوجوان و جوان است، نباید به صورت قانونی عرضه کرد؟

‎ آیا مگر نه اینکه موسیقی رپ یکی از شاخه های موسیقی است و اینکه کلا رپ را غیرقانونی بدانیم فایده‌ای دارد جز اینکه فعالان و علاقمندان این حیطه را به سمت شبکه زیرزمینی سوق دهیم؟ و اصلا مگر در همه این سال‌ها کم داشته ایم فیلم و سریالهایی حتی در خود تلویزیون که در سکانسهایی-به شوخی یا جدی- اقدام به پخش موسیقی رپ کرده اند؟ پس چرا اجازه‌ی عرضه‌ی محتواهایی مرتبط با رپ و رپرها را نمی دهد؟ امید است این نقطه‌ی آغاز، به فرصتی برای هنرمندان رپ تبدیل شود تا بتوانند بدون حاشیه و محدودیت، در چارچوب قانونی فعالیت کنند و مخاطبان نیز از محتوای مورد علاقه‌شان در بستری رسمی بهره‌مند شوند./روابط عمومی پلتفرم نماوا

نمایش خانگی/شهاب کاظمی: با وجود همه تلاشها و صرف همه بودجه هایی که برای تولید برنامه و سریال در تلویزیون صورت میگیرد ولی همچنان تنها شبکه آیفیلم-شبکه بازپخشی تلویزیون- است که باز و در همه فصول، مخاطب دارد و حتی کار به جایی رسیده که مدیران تلویزیون برخی از محصولات تازه‌ی خود مثل “آقای قاضی” را زودتر از حد تصور در این شبکه پخش میکنند بلکه بیشتر دیده شود.

آیفیلم را باید آخرین رقیب شبکه خانگی در تلویزیون دانست که اگر همچنان به همان پخش آرشیو سریالهای دهه های شصت تا نود-فقط تا اواسط نود- ادامه دهد و نخواهد که سریالهای آماتوری تولیدی اخیر-منهای مثلا ادامه دارهایی مثل پایتخت و نون‌خ و…- را پخش کند همچنان رقیب شبکه خانگی باقی خواهد ماند.

اینکه چرا شبکه های مختلف تلویزیون با وجود صرف هزینه مکفی نمی‌توانند به اندازه آیفیلم، ثبات موفقیت داشته باشند بیش از همه مرهون عدم نوزایی درست است؛ اینکه تولید محتوا اغلب به افرادی به عنوان کارگردان یا تهیه‌کننده سپرده میشود که کارنامه ی موفقی ندارند معلوم است که به موعود روشنی نخواهد رسید.

با سریالهای تکراری از کمدی گرفته تا ملودرام و سریالهای تیپیکال امنیتی-جاسوسی تلویزیون که دقت کنیم نوعی غیرحرفه‌ای‌گری بر شاکله آنها به چشم میخورد و در حیطه تولید برنامه هم واقعا اوضاع چندان روبراه نیست و مثلا مهمترین برنامه سینمایی تلویزیون چنان درخدمت یک جشنواره دولتی درمی‌آید و چنان جشنواره را حلول حلوا میکند که حتی برگزارکنندگان جشنواره هم این گونه خود را قبول ندارند.

اگر می‌بینیم که هرازگاه درباره تولید سریال‌هایی مثل سلمان و موسی یا جذب امثال مهران مدیری و سعید آقاخانی یا دنباله دادن به آژانس دوستی و کارآگاه علوی، مرد هزارچهره و…، صحبت میشود دقیقا به همین دلیل است که محصولات تازه‌‌تولید انتظارات برآورده نکرده‌اند.

در این اوضاع یک مسیر ساده برای بهبود تلویزیون بهره برداری از محصولات سینما و شبکه خانگی است. بر فرض که تلویزیون به خاطر مدیریت جدا، سینما را رقیب خود میپندارد اما چرا شبکه خانگی که ظاهرا تحت نظارت ساترای صداوسیما اداره می‌شود نباید به پارتنری برای تلویزیون بدل شود؟

البته که برخی از تهیه‌کنندگان باسابقه تلویزیون سعی کردند پلتفرم هایی راه بیندازند و هزینه هایی هم شد و نگرفت ولی مهمتر آن که چرا تلویزیون از محصولات حاضر و آماده پلتفرم‌های فعال مثل فیلیمو و نماوا و فیلمنت بهره نمیگیرد؟ ولو شده با قدری تعدیل، می‌توان سریال‌هایی مثل محکوم، جان سخت، سووشون و… را روی آنتن تلویزیون فرستاد؛ یا مثلا برنامه‌هایی مثل پرسونا، نیمه شب، سپنج و… را میتوان با کمی تغییر در تلویزیون پخش کرد.

تجربه ای که درباره سریال “ساخت ایران” انجام شد و نتیجه هم داد. تازه میشود سریالهای در دست تولید تلویزیون را به صورت مشارکتی با پلتفرم ها پیش برد و به سرانجامی بهتر رساند. وقتش است؛ تا دیرتر نشده، بجنبید.

نمایش خانگی: همزمان با رونمایی از تیزر فصل دوم سریال «وحشی» شاهد نود ثانیه دیدنی از این سریال هستیم.

جواد عزتی ، نگار جواهریان ، رامین راستاد ، محمد صابری ، نوید پورفرج، نگار مقدم ، احسان امانی ، اشکان حسن‌پور ، نجوا زمانی ، امین شعرباف ، مهدی صباغی و هومن سیدی و… از جمله بازیگران سریال «وحشی» هستند.

فصل دوم سریال «وحشی» محصول فیلمنت به نویسندگی و کارگردانی هومن سیدی از دوشنبه ۲۴ آذر در شبکه خانگی است.

برای تماشای تیزر “وحشی۲” اینجا را ببینید.

نمایش خانگی: شورای پروانه فیلمسازی غیرسینمایی در جلسه اخیر، با ساخت هشت فیلم‌نامه موافقت کرد.

در میان پروانه‌های صادره، نام محمد شکیبانیا که سابقه مدیریت در مرکز گسترش دارد، به چشم میخورد که پروانه فیلم ویدیویی «گزارش یک تولد» را گرفته که به نظر می‌رسد همان فیلم زندگی سحر امامی مجری تلویزیون است.

مهدی مطهر از مدیران سابق سازمان اوج پروانه فیلم کوچ را گرفته…

رحیم عرب امینی مدیر تولید آثار رسول ملاقلی‌پور و ازجمله هیوا و کمکم کن پروانه فیلم سایه های قاب عکس را گرفته…

***فیلم‌نامه‌‌های بلند داستانی

–«کوچ» به تهیه‌کنندگی مهدی مطهر، کارگردانی محمد اسفندیاری و نویسندگی مهدی مطهر

–«گزارش یک تولد» به تهیه‌کنندگی محمد شکیبانیا، کارگردانی و نویسندگی یاسر انتظامی پژوه

–«هامی» به تهیه‌کنندگی، کارگردانی و نویسندگی ساسان حبیبی

— «محفظه داغ» به تهیه‌کنندگی عرفان قاسم پور، کارگردانی و نویسندگی محمود ناظری

***فیلم‌نامه‌‌های کوتاه داستانی

— «سایه‌های قاب عکس» به تهیه‌کنندگی رحیم عرب امینی، کارگردانی شایان سجادی و نویسندگی شایان سجادی و مظلومه سلطان محمدی

— «جایزه خون» به تهیه‌کنندگی، کارگردانی و نویسندگی توفیق ترابی

— «قهرمانی در سایه» به تهیه‌کنندگی عباس مهدوی صفت، کارگردانی راضیه عباس تقی و نویسندگی عباس مهدوی‌صفت و راضیه عباس‌تقی

***فیلم‌نامه نیمه بلند داستانی

— «پنجه طلایی» به تهیه‌کنندگی غلامرضا احدی نیکجه، کارگردانی و نویسندگی یاسر عرفانی‌جم

نمایش خانگی: پروژه فیلم-سریال «تهران الف-شهر بی‌مثال» با پایان فیلمبرداری وارد مرحله تدوین و صداگذاری شد.

فیلم-سریال «تهران الف-شهر بی‌مثال» را محسن اورنگ کارگردانی و تهیه‌کنندگی کرده است.

«تهران الف-شهر بی مثال» با نگاهی سیال میان درام-مستند، روایتی ارائه میدهد از تعامل سنت و مدرنیته در کلانشهرهایی مثل تهران.

این پروژه که سعی دارد از همراهی مظاهر زندگی سنتی با مدرن روایتی تصویری ارائه دهد با حضور محرم زینال‌زاده بازیگر باسابقه و بابک محمدی موزیسین و خواننده و همراهی شماری از چهره‌های حیطه اصناف تولید شده است.

بابک بذرافشان به عنوان مدیر فیلمبرداری، حامد مظفری مجری طرح،  محمد خاوری تدوینگر، علیرضا زارعی مدیر تولید و آهنگساز، هادی قالی خانی طراح گریم، جعفر علیان صدابردار، امیر جاویدنیک دستیار اول و برنامه‌ریز، مصطفی سیفری فیلمبردار، حسین شکوهی مدیر تدارکات، غفور پورغفور طراح هنری، بهار حبیبی‌نژاد منشی صحنه و… ازجمله عوامل اصلی تولید این پروژه بوده‌اند.

محسن اورنگ تهیه‌کننده و کارگردان «تهران الف-شهر بی‌مثال» پیش از این فیلمهای «پیشنهاد بی شرمانه به نقاش مرده»، «مرز عشق»، «یخ در بهشت»، «ارثیه پرماجرا»، «شاهزاده و گدا»، «مصاحبه» و… را به عنوان کارگردان یا تهیه‌کننده در کارنامه داشته است.

فیلم-سریال «تهران الف-شهر بی مثال» بعد از رونمایی در جشنواره فیلمهای شهری ونکوور، در دستور پخش قرار خواهد گرفت.

نمایش خانگی/مجید ناصری: سریال محکومِ فیلیمو که نام سیامک مردانه به عنوان کارگردان و نام محمدحسین مهدویان به عنوان مشاورش آمده را باید امتداد سیک مستندنمای مهدویان بدانیم که حالا سعی می‌کند در یک همکاری با قوه قضاییه، یک پرونده جنایی عجیب را دستمایه داستان پردازی کند.

سریال محکوم به بازخوانی ماجرای زندگی یک قاضی زن می‌پردازد که فرزند پسرش گرفتار یک ماجرای قتل شده و همه می‌گویند قاتل است به جز مادرش. به بیان دقیق تر سریال محکوم چالش خود را از دو ویژگی میگیرد؛ یکی از ضرب المثل افتادن خیاط در کوزه و دیگری قرارگیری یک زن در جایگاه قضاوت.

محکوم سوژه ی ملتهب و کنجکاوی برانگیزی دارد و بخش عمده ی جذابیت سریال هم از انتخاب درست سوژه نشات می‌گیرد‌‌ ولی شاید پرداختن به داستان های آدمهای فرعی درگیر سوژه، گاهی برخی قسمتها را از تک و تا بیندازد ولی به هر حال کشف معمای قتل، مخاطب را تشنه می‌کند تا سریال را دنبال کند‌.

بازی های سریال محکوم درمجموع بازی‌های یکدست و روانی است. از کوروش تهامی که به خوبی نقش روانکاو درگیر در ماجرای قتل را بازآفرینی کرده تا ساره بیات که دیگر استاد بازی در نقش زنان مظلوم است تا پژمان جمشیدی که به دنبال فیلم علفزار، در اینجا هم نقش کاملا جدی بازپرس پرونده را به درستی ایجاد کرده. فقط به نظر می‌رسد مهران غفوریان چندان که باید فضاهای این گونه را درک نکرده وهنوز در خاطرات بهروز پیرپکاجکی زیر آسمان شهر مانده و رامین پرچمی هم که تغییر گویش او باعث شده از هر سه دیالوگ، دو تا ی آنها را نفهمیم…

محکوم در تصویرسازی مختصات زندان و رعب و وحشت جوان گرفتار در حبس به خوبی القای حس کرده و شاید اگر ممیزی اجازه می‌داد می‌توانست بسیار جلوتر برود و دردسرهای زندانی شدن در سنین کم را ارائه دهد…

استاندارد کیفی تولید سریال محکوم، نقش محمدرضا منصوری از مدیران تولید سابق و تهیه‌کنندگان فعال سال‌های اخیر را نیز مشخص می‌کند که تقریبا در همه کارها، وسواس قابل ملاحظه‌ای دارد.

نمایش خانگی: شورای پروانه فیلمسازی غیرسینمایی در جلسه اخیر، با ساخت ۹ فیلم‌نامه موافقت کرد.

از این ۹ فیلمنامه، دو فیلم بلند داستانی، دو فیلم نیمه بلند، چهار فیلم کوتاه و یک فیلم مستند پروانه ساخت گرفته‌اند.

در میان پروانه‌های صادره، نام علی باقری بازیگر باسابقه‌ی تئاتر و سینما که سابقه ایفای نقش در فیلمهایی مثل “اژدها وارد میشود” را دارد، به چشم میخورد که پروانه فیلم نیمه بلند “جنگ داخلی روز” را گرفته.

فهرست پروانه‌های صادره به شرح زیر است: 

–فیلم‌نامه‌‌های بلند داستانی

—«حال خوب زن» به تهیه‌کنندگی حسین کاکاوند، کارگردانی و نویسندگی سید مهدی موسوی برزکی

— «سها» به تهیه‌کنندگی، کارگردانی و نویسندگی علیرضا خودرس صدقی

–فیلم‌نامه‌های نیمه بلند داستانی

— «روز داخلی جنگ» به تهیه‌کنندگی، کارگردانی و نویسندگی علی باقری

— «ایستگاه آخر» به تهیه‌کنندگی، کارگردانی و نویسندگی محمد پرورده

–فیلم‌نامه‌‌های کوتاه داستانی

— «بی بی سی» به تهیه‌کنندگی، کارگردانی و نویسندگی مصطفی احمدی

—«هویت گمشده» به تهیه‌کنندگی فرزانه سادات زم‌حریری، کارگردانی سجاد رسولی و نویسندگی فرزانه سادات زم‌حریری

—«بازگشت به زندگانی» به تهیه‌کنندگی، کارگردانی و نویسندگی ابراهیم احمدی مقدم

— «کاپیتان با شماره هفت» به تهیه‌کنندگی، کارگردانی و نویسندگی حسین منصوری اطمینان

— فیلم‌نامه مستند «دست یافته‌های عشایری» به تهیه‌کنندگی، کارگردانی و نویسندگی مرتضی افتخاری

نمایش خانگی: «کوروش» با صدا و موسیقی آرش اوستا اثری موسیقایی با محوریت مفاهیم میهن‌پرستی، مقاومت و همبستگی ملی، منتشر شد .

این اثر که از «منشور صلح کوروش»  الهام گرفته و با تلفیق سازهای ایرانی و ارکستر زهی خلق شده، روایتگر عشق به میهن و پایداری تا پای جان عنوان شده است.

در این پروژهٔ هنری، منشور کوروش بزرگ ـ که به عنوان نخستین منشور ایرانی در سازمان ملل شناخته می‌شود ـ به عنوان نماد صلح و انسان‌دوستی مورد توجه قرار گرفته و مبنای فکری اثر را تشکیل داده است. بر این اساس، مفاهیمی مانند آزادی‌خواهی، میهن‌دوستی و احترام به کرامت انسانی در این اثر بازتاب یافته است.

در بُعد تاریخی نیز این اثر با استناد به متون کهن ایرانی و نیز برخی تفاسیر قرآنی که کوروش را با عنوان «ذوالقرنین» می‌شناسند، به تداوم تمدن ایرانی و پیوند ایمان و خرد با هویت تاریخی ایران می‌پردازد.از نظر موسیقایی، اثر حاضر ترکیبی از ارکستر زهی، سازهای الکترونیک و رنگ‌آمیزی سازهای ایرانی است که فضایی حماسی و در عین حال صلح‌طلبانه خلق کرده است. این تلفیق را می‌توان نمادی از پیوند سنت و مدرنیته در قالبی ملی دانست.

در تولید پروژه «کوروش»، که بر اساس شعری از ملک الشعرای بهار ساخته شده، بخشی از هنرمندان شناخته‌شده‌ای همچون آرش اوستا آهنگساز و خواننده ، مهیار علیزاده تنظیم برای ارکستر  ، حامی حقیقی میکس و‌ مستر ، و مشاور موسیقی ، فربد یدالهی ، سازهای کوبه ای ، همایون پست دار ، کمانچه، محمد رضا پیرجانی ویلن و آلتو ، سیامک سلاطی ، سنتور،  ستاره خرم زاده مشاور هنری ، مشارکت دارند .

اشعار این قطعه بر پایهٔ عشق به میهن و دعوت به وحدت ملی سروده شده و بر مقاومت در برابر تهدیدات داخلی و خارجی و حفظ تمامیت ارضی ایران تأکید دارد.

به گفتهٔ دست‌اندرکاران، این پروژه تنها یک اثر موسیقایی نیست، بلکه بیانیه‌ای هنری برای پاسداری از هویت ایرانی و تقویت روحیهٔ مقاومت و همبستگی در جامعه است؛ پیامی ریشه‌دار در تاریخ که این‌بار با زبان جهانی موسیقی روایت می شود.