نمایش خانگی/مجید ناصری: سریال کوری تازهترین تولیدی کاظم دانشی- که او را به عنوان سازندهی فیلم دادگاهی علفزار شناختیم و بعدتر هم فیلمهای بی بدن و زنده شور و اردوبهشت را ارائه داد-دست روی سوژه ای گذاشته که سالهاست در جامعه جریان دارد اما به جز خسرو معصومی-و فیلم کار کثیف- کمتر سینماگری بوده که آن را بپرورد و به فیلم یا سریال بدل کند.
سریال کوری درباره شبکه توزیع و تولید مشروبات الکلی تقلبی و جانهایی است که بر سر این ماجرا تلف میشود و آسیبهایی است که این مساله بر جسم بسیاری از جوانان و خانوادهها میگذارد. مثل اغلب کارهای دانشی در اینجا هم ماجرای اصلی گره خورده با زندگی تعدادی از مدیران رده بالای مملکتی و همین است که کار را جذاب تر هم کرده چون دانشی در حد خود میکوشد برخی از نقدها به مدیریت کلان را این گونه بازگو کند.
سریال کوری باز مثل اغلب کارهای دانشی، محصولِ فرم نیست و قوت را از همان سوژه ی ملتهبی میگیرد که دستمایه کرده. حالا دیگر معلوم شده دانشی اساسا آدم فرم نیست و علاقه ای به بازیهای ساختاری ندارد و فقط همچون یک روزنامهنگار تحقیقی، ابعاد تلخ سوژه ملتهب ش را داستانی کرده و دربرابر مخاطب قرار میدهد. از این حیث کار او جواب هم داده و می بینیم سریالش بیش و کم مورد توجه مخاطب عام قرار گرفته…
تعدد بازیگران و تخصیص نقشهای اصلی به بازیگران درجه یک مثل امیر جعفری، مریلا زارعی، پرویز فلاحی پور، محسن قصابیان و یسنا میرطهماسب باعث میشود پتانسیل اولیه جلب مخاطب هم بیشتر شود-باز مثل همه کارهای دانشی- و او ضربه اصلی یعنی کشت و کشتار بابت مصرف مشروبات تقلبی را در همان قسمت ابتدایی زده و بعد میخواهد برود به سمت پیدا کردن پشت پرده ی ماجرا که وجه معمایی داستان را افزون کند.
سریال در نمایش شبکه تولید و توزیع مشروب، ابایی ندارد که همه چیز را به مستندنماترین شکل ممکن ارائه دهد و در آسیب شناسی ماجرا هیچ واهمه ای ندارد و مدیرانی را نشان میدهد که زندگی شخصی آنها آبستن مشکلات متعدد است و باز میخواهند برای مردم، نسخه بپیچند؛ این همان چیزی است که مردم دوست دارند بیشتر ببینند…
همراهی دو پلتفرم نماوا و فیلمنت در ارائه سریال کوری، نقطه قوتی برای هر دو پلتفرم است که جرات کرده اند و برای مضمونی، اعتبار گذاشته اند که اولا کمیاب است و ثانیا همه فهم. نماوا که این اواخر سریال اقتباسی سووشون و ادامه سریال جنایی هفت را ارائه کرده بود به خوبی درک کرده برای مخاطب امروز باید سوژه های آپدیت داشت و به خواستههای او رجوع کرد و مثلا بعد از مدتها ادامهی هفت را ارائه کرد که خیلی هم مقبول افتاد. از آن طرف فیلمنت که همچنان با سریالهایی مثل وحشی و پوست شیر شناخته میشود، نشان داده گاهی هم جسارت لازم است در تولید و عرضه محصول…
سریال لحظات حسی خوبی میان مریلا زارعی و ستایش دهقان به عنوان مادر-دختر خلق کرده و تقابل امیر جعفری-شهرام قائدی در سکانسهای دادسرای انتظامی قضات، جالب توجه است و قائدی بار دیگر نشان میدهد همچنان ستونی قابل اتکا برای هر نقش مکملی است.
سریال کوری البته از بعضی جهات و مثلا تدوین میشد بهتر باشد؛ این شکل تدوین که حتما در هر قسمت چند سکانس درگیری قرار گیرد، باید تعدیل گردد یا اینکه امیر نوروزی ور هر قسمت قصد دارد فقط با تحقیر مظنون، لحظه دراماتیک خلق کند، زیادی کهنه است.
پخش بی حاشیه سریال و توجه مخاطب نشان میدهد همه حساسیت های قبلی علیه سریال و توقیف موقت آن هم بیدلیل بوده. کوری بعد از کار کثیف خسرو معصومی، اثری آبرومند در ورود به پدیده مشروبات تقلبی است….
