نمایش خانگی/شهاب کاظمی: با وجود همه تلاشها و صرف همه بودجه هایی که برای تولید برنامه و سریال در تلویزیون صورت میگیرد ولی همچنان تنها شبکه آیفیلم-شبکه بازپخشی تلویزیون- است که باز و در همه فصول، مخاطب دارد و حتی کار به جایی رسیده که مدیران تلویزیون برخی از محصولات تازهی خود مثل “آقای قاضی” را زودتر از حد تصور در این شبکه پخش میکنند بلکه بیشتر دیده شود.
آیفیلم را باید آخرین رقیب شبکه خانگی در تلویزیون دانست که اگر همچنان به همان پخش آرشیو سریالهای دهه های شصت تا نود-فقط تا اواسط نود- ادامه دهد و نخواهد که سریالهای آماتوری تولیدی اخیر-منهای مثلا ادامه دارهایی مثل پایتخت و نونخ و…- را پخش کند همچنان رقیب شبکه خانگی باقی خواهد ماند.
اینکه چرا شبکه های مختلف تلویزیون با وجود صرف هزینه مکفی نمیتوانند به اندازه آیفیلم، ثبات موفقیت داشته باشند بیش از همه مرهون عدم نوزایی درست است؛ اینکه تولید محتوا اغلب به افرادی به عنوان کارگردان یا تهیهکننده سپرده میشود که کارنامه ی موفقی ندارند معلوم است که به موعود روشنی نخواهد رسید.
با سریالهای تکراری از کمدی گرفته تا ملودرام و سریالهای تیپیکال امنیتی-جاسوسی تلویزیون که دقت کنیم نوعی غیرحرفهایگری بر شاکله آنها به چشم میخورد و در حیطه تولید برنامه هم واقعا اوضاع چندان روبراه نیست و مثلا مهمترین برنامه سینمایی تلویزیون چنان درخدمت یک جشنواره دولتی درمیآید و چنان جشنواره را حلول حلوا میکند که حتی برگزارکنندگان جشنواره هم این گونه خود را قبول ندارند.
اگر میبینیم که هرازگاه درباره تولید سریالهایی مثل سلمان و موسی یا جذب امثال مهران مدیری و سعید آقاخانی یا دنباله دادن به آژانس دوستی و کارآگاه علوی، مرد هزارچهره و…، صحبت میشود دقیقا به همین دلیل است که محصولات تازهتولید انتظارات برآورده نکردهاند.
در این اوضاع یک مسیر ساده برای بهبود تلویزیون بهره برداری از محصولات سینما و شبکه خانگی است. بر فرض که تلویزیون به خاطر مدیریت جدا، سینما را رقیب خود میپندارد اما چرا شبکه خانگی که ظاهرا تحت نظارت ساترای صداوسیما اداره میشود نباید به پارتنری برای تلویزیون بدل شود؟
البته که برخی از تهیهکنندگان باسابقه تلویزیون سعی کردند پلتفرم هایی راه بیندازند و هزینه هایی هم شد و نگرفت ولی مهمتر آن که چرا تلویزیون از محصولات حاضر و آماده پلتفرمهای فعال مثل فیلیمو و نماوا و فیلمنت بهره نمیگیرد؟ ولو شده با قدری تعدیل، میتوان سریالهایی مثل محکوم، جان سخت، سووشون و… را روی آنتن تلویزیون فرستاد؛ یا مثلا برنامههایی مثل پرسونا، نیمه شب، سپنج و… را میتوان با کمی تغییر در تلویزیون پخش کرد.
تجربه ای که درباره سریال “ساخت ایران” انجام شد و نتیجه هم داد. تازه میشود سریالهای در دست تولید تلویزیون را به صورت مشارکتی با پلتفرم ها پیش برد و به سرانجامی بهتر رساند. وقتش است؛ تا دیرتر نشده، بجنبید.
