نمایش خانگی: اگر تا پیش از این می‌گفتند مدیران هیچ‌گاه از ساختارهای دولتی حذف نمی‌شوند و فقط از واحدی به واحدی دیگر در دولت می‌روند حالا تبصره‌ای تازه بدین مثل افزوده شده است.

این تبصره تازه عبارتست از رسوخ مدیران حذف شده از ساختار دولتی به سازمان‌های متمولی که ظاهرا خصوصی هستند.

در هفته‌های گذشته مدام شایعاتی طرح شده بود درباره واسپاری مدیریت سامانه ویدیوی درخواستی “نماوا” به مهدی یزدانی مدیر موسسه منحله رسانه‌های تصویری؟؟

شایعه‌ای که اخیرا کیومرث پوراحمد در گفتگو با ایسنا بر آن صحه گذاشته است. پوراحمد به بهانه اکران آنلاین فیلم آخر خود این‌چنین به تشکر از سامانه‌های فیلمیو و نماوا پرداخت: آقای شکوری مدیر و مسئول فیلمیو لطف دارند اما جناب مهدی یزدانی مدیر و مسئول نماوا خیلی به من لطف دارند و (حداقل) به مناسبتی تا همیشه مدیون ایشان هستم، آقای یزدانی مرا در جریان گذاشته‌اند!!

اینکه چرا پوراحمد تا همیشه خود را مدیون مهدی یزدانی می‌داند معلوم نیست ولی آنچه مشخص است مدیریت مدیریت یزدانی بر نماوا!

اینکه چطور می‌شود مهدی یزدانی مدتی کوتاه بعد از انحلال موسسه رسانه‌های تصویری، از مدیریت یک سامانه ویدیوی درخواستی متمول سربرمی‌آورد نامعلوم است؟؟
رزومه یزدانی در حیطه ویدیوی درخواستی چه بوده که حالا لایق مدیریت بر نماواست؟؟ و آیا بین این سامانه و ساختار دولتی سینما ربطی وجود دارد که یزدانی به‌راحتی می‌تواند بدان ورود کرده و مدیرش شود؟؟

نمایش خانگی آماده است پاسخ گردانندگان نماوا به چرایی انتخاب مهدی یزدانی بر مدیریت این سامانه را منتشر کند.

نمایش خانگی: تعطیلی چهارماهه سینماها فرصتی را پیش روی سامانه‌های ویدیوی درخواستی قرار داده بود که بتوانند با ارائه تسهیلات متعدد به مخاطبان، آنها را به‌سمت خود بکشند با این حال هیچ کدام از این سامانه‌ها نتوانستند تسهیلات ویژه‌ای را به مخاطب ارائه دهند و همین عاملی شد بر گلایه بسیاری از مخاطبان.

روزنامه اصولگرای “جوان” در انتقادی بر این سامانه‌ها به گرانفروشی آنها نسبت به عرف جهانی، اعتراض کرده است.

متن تحلیل جوان را بخوانید:

یک ایرانی برای خرید یک اکانت یک ساله «وی‌او‌دی»‌های ایرانی باید بیش از ۱۰‌درصد از درآمد ماهانه خود را هزینه کند، این در حالی است که یک آلمانی فقط ۴‌درصد برای خرید اشتراک «دیزنی» هزینه پرداخت می‌کند! چرا مردم ایران باید گران‌فروشی «وی‌او‌دی»‌ها را تحمل کنند؟

به رغم اینکه سینما‌ها باز شده است، اوج‌گیری مجدد کرونا باعث شده تا استقبال از فیلم‌های در حال اکران برخلاف ادعا‌ها و تبلیغات اولیه چندان هم چشمگیر نباشد، در این شرایط هنوز هم فضای مجازی و «وی‌او‌دی»‌ها حرف اول را در نمایش فیلم‌ها می‌زنند؛ اتفاقی که نه تنها در ایران بلکه در اکثر کشور‌هایی که بیشترین میزان درگیری با کرونا را دارند، دیده می‌شود ولی تفاوت شهروندان ایرانی با افرادی که در اروپا یا امریکا از «وی‌او‌دی» برای سرگرمی استفاده می‌کنند این است که ایرانی‌ها باید خیلی بیشتر از دیگران برای خرید اشتراک وی‌او‌دی‌های ایرانی هزینه پرداخت کنند!

بخش عمده‌ای از بازار وی‌او‌دی در ایران در اختیار دو سامانه «فیلیمو» و «نماوا» است. در بخش خرید اشتراک این دو سامانه، انواع اشتراک‌های زمانی دیده می‌شود. فیلیمو قیمت اکانت یک ماهه را ۲۵‌هزار تومان، سه ماهه را ۷۵‌هزار تومان (با تخفیف ۳۰ هزار تومان) و اشتراک شش ماهه را ۱۱۰‌هزار تومان اعلام کرده است. نماوا هم اکانت دو روزه را ۱۲‌هزار تومان (با تخفیف ۹ هزارو ۹۰۰ تومان)، یک ماهه را ۳۰‌هزار تومان (با تخفیف ۲۵‌هزار تومان)، سه ماهه را ۷۵‌هزار تومان (با تخفیف ۶۰‌هزار تومان)، شش ماهه را ۱۴۰‌هزار تومان (با تخفیف ۱۱۰‌هزار تومان) و ۱۲ ماهه را ۲۵۰‌هزار تومان (با تخفیف ۱۹۰‌هزار تومان) می‌فروشد. این رقم‌ها البته مبلغ قطعی نیست و خریدار باید برای خرید آن‌ها ۹‌درصد اضافه‌تر بابت مالیات بر ارزش افزوده نیز بپردازد.

در مقابل این دو سامانه مشهور ایرانی که حرف اول را در بازار وی‌او‌دی‌های ایرانی می‌زنند، نمونه‌های خارجی برای مقایسه آورده می‌شود. مشهورترین سامانه تماشای آنلاین فیلم و سریال در سراسر جهان، «نتفلیکس» است.

شرکت آمریکایی «نتفلیکس» که دفتر مرکزی آن در کالیفرنیاست، از قبال شیوع کرونا در جهان کاسبی‌اش سکه شده و تنها در سه ماهه اول سال میلادی ۲۰۲۰، ۱۵ میلیون نفر بر مشترکان آن افزوده است. نتفلیکس که بیش از ۱۸۲ میلیون مشترک از سراسر جهان دارد، برای فروش اشتراک یک ماهه خود مبلغ ۹۹/ ۷ یورو در حد پایه تا ۹۹/ ۱۳ یورو دریافت می‌کند. این دریافت برخلاف وی‌او‌دی ایرانی شامل هیچ گونه پرداخت اضافه نخواهد شد.

از آنجایی که «یورو» پول واحد منطقه اتحادیه اروپاست، درآمد را در دو کشور آلمان و فرانسه بررسی می‌کنیم. بر اساس آمار رسمی سایت «Eurostat» وابسته به اتحادیه اروپا که آمار‌های مربوط به کشور‌های عضو این اتحادیه را منتشر می‌کند، حداقل دستمزد ماهانه در آلمان مبلغ یک‌هزار ۵۵۷ یورو و در فرانسه یک‌هزار و ۵۲۱ یورو و ۲۲ سنت است. بر مبنای این آمار، یک فرد آلمانی برای خرید اشتراک یک ماهه نتفلیکس در کف قیمت شکل ممکن، تنها ۵/ ۰ درصد از درآمد یک ماهه خود را هزینه می‌کند. در فرانسه این مبلغ کمی بیشتر می‌شود و به ۵۲/ ۰ درصد می‌رسد.
در ایران، اما حداقل دریافتی یک کارگر در سال ۱۳۹۹، مبلغ یک‌میلیون‌و ۹۱۱‌هزار تومان است. حالا یک کارگر ایرانی با چنین دستمزدی برای خرید اکانت یک ماهه فیلیمو باید ۳ /۱ درصد از حقوقش را پرداخت کند.

این رقم در خرید اشتراک برای بازه‌های زمانی بالاتر بیشتر خود را نشان می‌دهد. برای نمونه یکی از رقبای نتفلیکس، «دیزنی» است. سامانه دیزنی که در آن کاربر می‌تواند آثار دیزنی، پیکسار، نشنال جئوگرافی و مارول را تماشا کند، اکانت یک ماهه را ۹۹/ ۶ یورو و اشتراک یک ساله را ۹/ ۶۹ یورو می‌فروشد.

به این ترتیب یک آلمانی برای خرید اکانت یک ساله دیزنی باید ۴/۴ درصد از درآمد یک ماه خود را هزینه کند و یک فرانسوی ۵/۴ درصد درآمد ماهانه‌اش را پرداخت کند. در عوض اکانت یک ساله نماوا برای یک ایرانی با احتساب مالیات بر ارزش افزوده ۲۰۷‌هزار تومان تمام می‌شود. این رقم یعنی بیش از ۱۰‌درصد از درآمد ماهانه وی!

به عبارت ساده، یک ایرانی باید بیش از دو برابر شهروندان اروپایی برای استفاده از «وی‌او‌دی‌ها» حق اشتراک پرداخت کند. این مسئله وقتی حساس‌تر می‌شود که پای حق رایت خرید محصولات پیش کشیده می‌شود.

نتفلیکس و دیگر سامانه‌های ارائه‌کننده فیلم و سریال در سراسر جهان برای پخش محتوا باید حق مؤلف یا همان کپی رایت را پرداخت کنند. در عوض «وی‌او‌دی»‌های ایرانی عملاً برای محصولات خارجی که بخش عظیمی از ویترین و آرشیو را تشکیل می‌دهد، چیزی به عنوان حق رایت و خرید کپی رایت پرداخت نمی‌کنند.

توضیحات محمدجواد شکوری‌مقدم، مالک فیلیمو درباره خرید رایت محصولات خارجی که می‌گوید: «با توجه به اینکه ایران در شرایط تحریم و خلأ قانونی متعهد نبودن به «کنوانسیون جهانی برن» به سر می‌برد، ما سریال‌هایی که فروش آن‌ها در منطقه خاورمیانه آزاد است را از طریق واسطه‌های فروش در ترکیه، لبنان و امارات خریداری می‌کنیم و کپی رایت همه آن‌ها موجود است.» در عمل خرید رایت نیست بلکه طرف ایرانی صرفاً «میجر» را تهیه می‌کند که خرید آن سال‌هاست از سوی وزارت ارشاد ممنوع شده است.

حال باید پرسید چرا برای محتوایی که خرید رایت آن به صورت مستقیم انجام نشده و دریافت «میجر» آن نیز از طریق واسطه و با مبالغ نامشخص بوده است، باید در نهایت به مبلغی برسد که گران‌تر از حق اشتراکی باشد که کمپانی جهانی با پرداخت همه حقوق در اختیار علاقه‌مندان قرار می‌دهد!

اکنون که بنا به تصمیمات بالادستی، خلع ید دولت از تصدی‌گری در مورد پخش فراگیر صوت و تصویر در حال به انجام رسیدن است، باید از متولیان جدید پرسید که آیا برای نظارت بر میزان حق اشتراک سامانه‌های اشتراک فیلم و سریال برنامه‌ای دارند؟!

نمایش خانگی: قسمت بیست و نهم سریال خانگی “دل”منوچهر هادی از طریق گلرنگ‌رسانه با پخش دنیای هنر عرضه شد.

در روی جلد قسمت تازه “دل” تصویری از یکتا ناصر در کنار ساره بیات، حامد بهداد و مهراوه شریفی‌نیا به چشم می‌خورد.

“دل” داستان ازدواج لاکچری دو جوان را در شرایطی روایت میکند که گذشته هر کدام از این دو جوان بر ازدواجشان سایه افکنده!

حامد بهداد، ساره بیات، یکتا ناصر، کوروش تهامی، سعید راد، بیژن امکانیان، افسانه بایگان، نسرین مقانلو، مهدی کوشکی، علی سخنگو باهنرمندی مهراوه شریفی‌نیا، لیلا زارع و بهرام افشاری و همراهی حمیدرضا نعیمی، تینو صالحی، سارا نجفی، حسین عرب، محمدحسن معینی و با حضور افتخاری مریم سعادت بازیگران سریال هستند.

نمایش خانگی: شورای صدور پروانه نمایش آثار خانگی با عرضه دو عنوان داستانی بلند موافقت کرد.

شورای صدور پروانه ساخت خانگی نیز با ساخت یک عنوان داستانی بلند، یک عنوان داستانی کوتاه و سه عنوان مستند موافقت کرد.

در میان پروانه‌گیرندگان نامهایی مانند مسعود جعفری جوزانی کارگردان “شیر سنگی” و حسن توکل‌نیا تهیه‌کننده “کاغذ بی‌خط” به چشم می‌خورد.َ

فهرست پروانه‌های ساخت صادره به شرح ذیل است:

–داستانی بلند “میزبان ناخوانده” به تهیه کنندگی امیر شهاب رضویان،کارگردانی و نویسندگی روح الله صدیقی

–داستانی کوتاه”زندگی” به تهیه کنندگی حسن توکل‌نیا،کارگردانی شایان سبزعلی و نویسندگی یگانه ولیدی

— مستند” بر آنها چه آمد” به تهیه کنندگی ،کارگردانی و نویسندگی فرزاد فره وشی

–مستند ” چرخ ها و پاهای پرنده” به تهیه کنندگی و نویسندگی مسعود جعفری جوزانی وکارگردانی مهدی حاجی یوسف

فهرست پروانه های نمایش صادره به شرح ذیل است:

–داستانی بلند”شیدای جدایی”به تهيه كنندگي، کارگردانی ونویسندگی محمدمسیح باجلان

–“تقاطع موازی” به تهیه کنندگی، کارگردانی و نویسندگی حجت عبادی

نمایش خانگی: قسمت هجدهم سریال “هم گناه”مصطفی کیایی از طریق هنراول وارد شبکه نمایش خانگی شد.

بر روی جلد قسمت تازه “هم‌گناه” تصویری از علی باقری بازیگر توانمند تئاتر به چشم می‌خورد.

پرویز پرستویی، مهتاب کرامتی، هدیه تهرانی، محسن کیایی، هنگامه قاضیانی، حبیب رضایی، مسعود رایگان، رویا تیموریان، مهدی پاکدل، شاهرخ فروتنیان، افسانه چهره آزاد، پدرام شریفی، روشنک گرامی، احسان کرمی، سوگل خلیق، حسین امیدی، مارال بنی آدم، علی باقری، فروغ قجابگلو، شیرین اسماعیلی، ساقی حاجی‌پور، فرانک کلانتر، محمد اعلایی، محمد‌رسول صفری، درنا مدنی، محمد موحدنیا و آی‌تک جاوید‌نژاد بازیگران این سریالند.

داستان “همگناه” درباره خانواده‌ای بزرگ و قدیمی به نام صبوری است که سال‌هاست در کار صادرات و واردات گل و گیاه است. آن‌ها در خانه‌ای قدیمی همچنان در آرامش با هم زندگی می‌کنند، ورود جوانی به این خانواده زندگی همه خانواده را دستخوش تغییراتی می‌کند…

نمایش خانگی: واسپاری مدیریت سامانه‌های ویدیوی درخواستی به رسانه ملی و به‌دنبالش واگذاری زعامت صدور مجوز سریالهای خانگی به صداوسیما با انتقادات مختلفی روبروست.

روزنامه اصولگرای جوان با زیر سوال بردن کیفیت سریالهای اخیر رسانه ملی به طرح این مساله پرداخته که در دوران میان‌مایگی سریال‌سازی تلویزیون، مدیران تلویزیون بناست چه تحولی در شبکه خانگی به وجود آورند؟

متن گزارش جوان را بخوانید:

صداوسیما معلوم است برای تولید سریال از داشتن طرح و نقشه‌ای که مختصات یک اثر خوب را مشخص کند، بی‌بهره است، یعنی هنوز برای تشکیل یک تیم زبده و کارآمد که بتواند زوایا و شاخص‌ها و بایسته‌های سریال‌سازی را تراش بدهد، اراده‌ای ایجاد نشده است. آنچه واضح است اینکه چند نفر یا تیم و اگر نگوییم باند محدود وجود دارند که مدام سفارش می‌گیرند و سریال‌های متوسط و ضعیف می‌سازند و همین چرخه بدون هیچ تحولی مدام ادامه پیدا می‌کند. مدیران سیما وقتی از محتوا صحبت می‌کنند گویی در یک دوقطبی متوقف مانده‌اند؛ دو‌قطبی‌ای که یک سر آن طنز و یک سرش ملودرام‌های تلخ اجتماعی است. یکی قرار است مردم را صرفاً بخنداند و بدون اولویت در فرهنگسازی آن‌ها را سرگرم کند و یکی قرار است بدبختی‌ها و ناکامی‌های اجتماعی را به همان شکلی که هست یا بدتر از آن بازنمایی کند. اولی داعیه خدمت به مردم با ایجاد خنده بر لب‌ها دارد و دومی با ژست گرفتن آیینه مقابل کژی‌های جامعه همین داعیه را دارد.

سویه‌ای دیگر هم وجود دارد که تولید سریال فاخر است و مرد این میدان داوود میرباقری ۲۰ سال یکبار یک سریال برای سیما می‌سازد و همه به آن افتخار می‌کنند و در این چرخه معیوب و محدود کسی به فکر زایش افکار و ایده‌های جدید و خلاقیت‌های بدیع نیست. اتفاق‌های خوب ربطی مستقیم با برنامه‌ریزی‌های بلندمدت و کوتاه‌مدت ندارد و صرفاً از تلاش‌ها و دغدغه‌های فردی خارج از حیطه مدیریت جوانه می‌زند. به نظر می‌رسد میان‌مایگی سریال‌ساز‌ها سبب شده است تا نه تنها شاهد پیشرفتی در این عرصه نباشیم بلکه آثار خوبی مثل «پایتخت» نیز به جای ارتقای کیفیت به تدریج به دلیل غفلت مدیران گرفتار آفت شوند و به حضیض روند تا جایی که سردرگمی و مردد بودن را در افعال و سخنان مسئولان می‌توان مشاهده کرد. این روز‌ها که صداوسیما قرار است متولی ارائه مجوز برای آثار نمایش خانگی هم باشد، این سؤال مهم مطرح می‌شود که با سریالهای میان‌مایه فعلی تلویزیون، قرار است دقیقاً چه تحولی در سریال‌های این عرصه ایجاد شود؟

وزارت ارشاد که عملاً این عرصه را به حال خود رها و صرفاً خود را در حد متصدی صدور مجوز محدود کرد تا کار به اینجا رسید که انبوهی از آثار نازل تولید شد. آیا صداوسیما می‌تواند از اختیاراتی که برای تولید سریال به دست آورده مسئولیت‌شناسانه‌تر از وزارت ارشاد عمل کند؟؟

سریال‌سازی در سیما نیاز به تغییر افکار، رویکرد‌ها و تجربه‌های تازه دارد و با همین دست‌فرمان اتفاقی در آینده شبکه خانگی رقم نخواهد خورد. سریال‌سازی نیاز به تربیت نیرو در نویسندگی و تهیه‌کنندگی دارد. با چند تهیه‌کننده تکراری نمی‌توان تحولی در شبکه خانگی ایجاد کرد. با نویسنده‌هایی که مانند هم می‌نویسند و دنیا و جامعه را از دریچه‌ای تکراری و کلیشه‌ای می‌بینند، نمی‌توان پاسخگوی نیاز‌های نسل جوان بود.

سریال‌سازی نیاز به ژانر‌های مختلف و ایده‌های تازه دارد. یک قصه تلخ را می‌توان جذاب و با ایده‌ای جدید ساخت و دریچه‌های تازه‌ای به روی مخاطب باز کرد. صرف پرداختن به تلخی‌ها نمی‌تواند ادای دین به جامعه باشد. آثار طنز ما نیاز به بازنگری و پژوهش برای رسیدن به تجربه‌های نو و عرصه‌های تازه دارند. اگر دست نجنبانیم و موضوع ساده فرض شود و به این میان‌مایگی در متن و اجرا اکتفا کنیم، مخاطب را بیش از پیش از دست خواهیم داد.

نمایش خانگی: دومین قسمت سریال “آقازاده” بهرنگ توفیقی از طریق هنراول وارد شبکه نمایش خانگی شد.

بر روی جلد قسمت دوم “آقازاده” تصویری از سینا مهراد در مرکزیت، به چشم می‌خورد.

امین تارخ، امیر آقایی، مهدی سلطانی، ثریا قاسمی، لعیا زنگنه، جمشید هاشم پور، سینا مهراد، دیبا زاهدی، سامیه لک، مسعود فروتن، سعید داخ، روزبه معینی، امین حیایی، کامبیز دیرباز، نیکی کریمی و محمدحسین لطیفی بازیگران سریالند.

داستان سریال درباره حامد است که در شب عروسی‌اش پس از دستگیری نیما، واقعیتی هولناک برایش آشکار می‌شود…

نمایش خانگی: واسپاری زعامت سامانه های ویدیوی درخواستی و صدور مجوز سریال سازی برای شبکه خانگی از سوی ارشاد به صداوسیما با واکنش تند کیومرث پوراحمد مواجه شد.

نمایش خانگی: اولین قسمت سریال طنز “موچین”حسین تبریزی از طریق دنیای‌هنر وارد شبکه نمایش خانگی شد.

مرجانه گلچین، حمید لولایی، زهرا جهرمی، عباس جمشیدی، مهران رجبی، شهره لرستانی، امین چنارانی، افشین غیاثی، آشا محرابی، رابعه اسکویی، رز رضوی، علی صادقی، امیر نوری، بهنوش بختیاری، رامین ناصرنصیر، افشین سنگ‌چاپ، ساعد هدایتی، مجید شهریاری، سعیده عرب، محمد فیلی، گلشید بهاری، علی موسویان و… بازیگران سریالند.

در خلاصه داستان سریال آمده است: انصاف نیست که دنیای ما آنقدر کوچک باشد که آدم‌های تکراری را روزی صد بار ببینیم و آنقدر بزرگ باشد که نتوانیم آن کسی را که دوست داریم حتی یک بار ببینیم…

نمایش خانگی: شورای صدور پروانه نمایش آثار خانگی با عرضه چهار عنوان جدید موافقت کرد.

به گزارش نمایش خانگی بهروز شعیبی کارگردان سینما و مهدی کریمی تهیه‌کننده “آژانس شیشه‌ای”، پروانه یک فیلم خانگی با نام “بالهای خوشبختی” را گرفته‌اند.

شورای خانگی پروانه دو سریال را هم صادر کرده؛ یک سریال مستند و یک سریال ترکیبی که به نظر میرسد تولیدشان قبل از دستورالعمل اخیر سازمان سینمایی درباره ممنوعیت صدور پروانه ساخت سریال صادر شده.

فهرست تمام پروانه‌های صادره به شرح زیر است:

— داستانی بلند “بالهای خوشبختی”به تهيه كنندگي مهدی کریمی، کارگردانی بهروز شعیبی و نویسندگی مشترک سعید اصغرزاده و بهروز شعیبی

— مستند بلند” ده در کنار بیست” به تهیه کنندگی، کارگردانی و نویسندگی فرزاد فره‌وشی

–مجموعه مستند “مثل هیچکس نبود” به تهیه کنندگی ،کارگردانی و نویسندگی فرزاد فره‌وشی

— مجموعه ترکیبی “قصه‌های قاب کودک” به تهیه‌کنندگی ،کارگردانی و نویسندگی مریم السادات میرمعصومی